Największy przemyt narkotykowy - ucieczka braci z więzienia

[kepuszek]

Witam Was wszystkich bardzo serdecznie. Dziś opowiem wam o najbardziej absurdalnej ucieczce z więzienia - Zapraszam!





Wszystko zaczęło się w roku 1937, kiedy to Wilsonowie trafili do więzienia o zaostrzonym rygorze. Ich początki nie były łatwe, codziennie borykali się z pobiciami, wyzwiskami itp. Wszystko jednak uległo zmianie po pewnym czasie. Wielu więźniów było skazanych na dożywocie i chcieli ze sobą skończyć. Bracia Wilson w wyniku licznych pobić trafiali do więziennej pielęgniarki, gdzie dostawali tabletki nasenne oraz przeciwbólowe. Po pewnym czasie mieli ich tak dużo, że rozpoczęli to rozprowadzać po więzieniu. Zdobyli w ten sposób niewielką ilość przyjaciół, którzy starali się im pomagać. Po pewnym czasie cały oddział, w którym była cela braci stał się ich przyjaciółmi, co ułatwiło ucieczkę. W roku 1938 za dobre sprawowanie pozwolono im na korzystanie z telefonu oraz spotkania. Na jednym ze spotkań braciom udało się zatrudnić paru górników przez wujka. Zadaniem górników było wykopać podziemny tunel prowadzący do ich celi. Prace postępowały dość szybko, aż do momentu gdzie doszli do bram więzienia, musieli zmienić narzędzia i zacząć kopać kilofami, co powodowało znacznie większy hałas. Po paru miesiącach od zaczęcia kopania ponad dwu kilometrowego tunelu górnicy dokopali się pod przedział braci. Na ich nieszczęście hałas usłyszeli strażnicy, szybko jednak udało się braciom ich przekupić, co wspomogło ich ucieczkę. Dochodzimy do dnia, w którym Wilsonowie zaczynają uciekać. Był to piękny dzień, słońce świeciło, a więzienie było nad wyraz spokojni. O godzinie 10:00 górnicy byli już pod więzieniem braci i rozpoczęli kopać w górę. Górnicy dokopali się do więzienia braci dokładnie o godzinie 19:00, kiedy wszyscy strażnicy byli na zmianie warty. W tym czasie bracia zdążyli uciec, a ku ich zdziwieniu w tunelu został umieszczony motor na szynach, dzięki któremu szybko udało im się wyjechać poza bramy więzienia.



Na wolności czekało na nich wiele niespodzianek a jedną z nich była tymczasowa siedziba kartelu. Ucieczka z więzienia braci Wilson wstrząsnęła całym światem. Media z innych kraj zainteresowały się tym faktem, a więzienie straciło tytuł zaostrzonego rygoru. Na wolności jednak bracia nadal nie mogli się nikomu pokazywać, ponieważ został na nich wypisany list gończy i znajdował się dosłownie na każdym zakręcie, a poszukiwania braci trwały dokładnie dwa lata, aż do czasy gdzie stwierdzono ich zgubienie. Ten fakt jednak nie zdjął listu gończego, lecz zmniejszył ilość ludzi ich poszukujących. Bracia w roku 1941 rozpoczęli na nowo budowę kartelu. Musieli oni jednak znaleźć równie dobre miejsce, jak tamte. Tym razem kartel jednak początkowo ograniczał się do rodziny braci, dzięki którym miał pewność pozostania na wolności. Stary budżet chłopaków starczał na naprawdę potężny start kartelu, jednakże nie chcieli oni tego robić. Wzbudziłoby to większe zainteresowanie ze strony gangsterów a na razie bracia nie posiadali żadnych paktów ani tego typu rzeczy z żadnym gangiem. Dość wielkim zaskoczeniem dla braci stał się gang BIG oraz NIG, którzy chętnie chcieli na nowo nawiązać współpracę. Lecz to opiszę wam następnym razem. Początkowo miejscówka braci znajdowała się na placu obok ośrodka szkoleniowego kierowców. Udało im się otworzyć kontenery, w których podobno znajdowały się narkotyki. Oczywiście, że się znajdowały.



Jeden z górników, kopiących tunel dla braci udzielił mi anonimowego wywiadu.



R- Redaktor @kepuszek          G-Górnik

R- Witam, byliśmy umówieni na wywiad.
G- Oczywiście, proszę pytać śmiało.
R- Chciałem zapytać o to, czy warunki Pańskie oraz Pana kolegów były dobre podczas kopania.
G- Oczywiście, że były dobre. Jeżeli by nas źle traktowali, zerwalibyśmy umowę. Oczywiście się tak nie stało, a atmosfera była naprawdę przyjazna.
R- Czy mieliście jakiś ograniczony czas lub termin, w którym macie się dokopać pod celę braci?
G- Owszem, mieliśmy. Nasze wykopki miały trwać, 10 miesięcy. Udało nam się to zrobić nawet wcześniej.
R- Czy były jakieś utrudnienia podczas kopania?
G- Tak, były. Jednym z nich był zabetonowany stary tunel prowadzący do innej celi. Musieliśmy się przez niego przebić co trwało dokładnie dwa tygodnie. A szerokość tego tunelu miała 1 metr. Następnym utrudnieniem było kopanie kilofami, co jest znacznie bardziej męczące od kopania specjalnym młotem. Byliśmy do tego zmuszeni z powodu coraz to szybciej zbliżającego się więzienia, aby nie wzbudzić czujności strażników, musieliśmy zachowywać się ciszej. Dlatego przerzuciliśmy się na kilofy.
R- Gdzie zaczynał się wasz tunel?
G- Tunel zaczynał się nieopodal więzienia. A dokładnie na opuszczonym lotnisku.
R- Jeżeli mogę zapytać, to jak wielkie mieliście wynagrodzenie za wydostanie braci z celi?
G- Nasze wynagrodzenie wraz z premią za czas wykopania wynosiła 15 tysięcy dolarów na osobę. Było nas pięciu.
R- Wiadomo mi, że w tunelu był umieszczony motor na szynach. Jak go tam wsadziliście i czuj był to pomysł?
G- Yyy owszem, był tam motor. Wsadzić go tam nie było łatwo, musieliśmy powiększyć wejście do tunelu o 20 cm. Pomysł był wujka braci Wilson, który osobiście, wraz ze swoimi braćmi układali szyny, a następnie na nie motor.
R- Dziękuje, nie mam więcej pytań. Miłego dnia.
G- Dziękuję i wzajemnie.

 

Dalsze losy braci Wilson i ich rodziny opowiem Wam w następnych artykułach.



 

Autor: @kepuszek
Korekta: @Kamcio.
Grafika: @Tosiek