Project News - Walka o życie

[bestia66]

Witajcie drodzy czytelnicy!
Przed wami Senior Pressman @Ketion z Redakcji Prasowej Project News. W dzisiejszym wątku omówimy nieco smutniejszą historię, mianowicie przygodę trzech nastolatków na największej górze San Andreas. Zapraszam do czytania!

12 Listopada 2022 – Pewna grupa nastolatków pochodząca z obrzeży San Fierro postanowiła zorganizować podróż swojego życia. Planowali oni bowiem od wielu miesięcy osiągnąć sam szczyt najwyższej góry w całym stanie San Andreas – Mount Chilliad. Nic w tym dziwnego, gdyby nie fakt, że chcieli się na nią wspiąć, a nie wejść wyznaczonym szlakiem turystycznym.

James, Nicolas oraz Max odkładali każdy grosz w celu kupienia niezbędnego sprzętu wspinaczkowego. W końcu, gdy uzbierali wcześniej ustaloną kwotę, wybrali się do sklepu i zakupili cały sprzęt. Największym problemem była ich niewiedza i brak przeszkolenia na ten temat. Rodzicie, nie wiedzieli kompletnie, o niczym jedyne co im powiedzieli to, że idą na cały dzień spędzić wspólnie czas, idąc m.in. do kina, czy do parku rozrywki.

Nadszedł dzień wyprawy…
Gdy wybiła godzina 6:00, wszyscy zebrali się pod jednym z pobliskich sklepów. Każdy miał ze sobą swój sprzęt, a poza tym zapas wody i jedzenia. Po około 40 minutach dotarli na miejsce i przygotowywali się do rozpoczęcia wspinaczki. Na początku szło im świetnie, pokonali pierwsze 20 metrów, potem 50, 100, 200 i gdy ostatecznie dotarli do małej, opuszczonej chatki na progu góry postanowili się zatrzymać i trochę odpocząć. Niespodziewanie jeden z nich wyciągnął w pewnej chwili butelkę alkoholu o pojemności około 500 ml. Nikt z nich wcześniej nie tykał podobnych trunków, lecz że to był „ich dzień”, to postanowili pierwszy raz w życiu spróbować alkoholu. Czy to była dobra decyzja? Domyślcie się sami…

Po odpoczynku, zaspokojeniu potrzeb i… wypiciu całej butelki postanowili kontynuować swoją podróż. Z racji, że nie myśleli trzeźwo, jak można się domyślić – nie złożyli poprawnie ich sprzętu, co mogło wpłynąć negatywnie na dalszy przebieg akcji. Tak też się stało, gdy byli już w około 80% całej wspinaczki. Lina jednego z nastolatków nieoczekiwanie odpięła się od szelek i po prostu spadł aż do miejsca ich wcześniejszego postoju (opuszczona chatka).

Kim była ta osoba? Dowiecie się już za chwilę.

Jego koledzy w obawie o niego postanowili ostrożnie zejść i zobaczyć co się stało. Po około 20 minutach dotarli do miejsca i zastali poszkodowanego – Max’a w tragicznym stanie…
Jak później mówili ratownicy – doszło do NZK (Nagłego Zatrzymania Krążenia) oraz urazu kręgosłupa, miednicy, a także złamania dwóch kończyn dolnych, przy czym jedno złamanie było rodzaju otwartego. Koledzy Maxa, gdy dostrzegli, że ten nie oddycha, postanowili natychmiast udzielić mu pomoc, lecz niestety nie wiedzieli, jak to się dokładnie robi. Pamiętali na szczęście, że muszą wykonać 30 uciśnięć klatki piersiowej oraz 2 wdechy, ale nie wiedzieli, jak to się poprawnie wykonuje, więc improwizowali. Nicolas, w czasie gdy James ratował kolegę, postanowił zadzwonić pod numer ratunkowy. Zasięg w tamtym miejscu był strasznie ograniczony i często rozmowa przerywała się, lecz na szczęście operatorowi numeru ratunkowego udało się namierzyć chłopców. Po około 30 minutach służby dotarły na miejsce i odnalazły ofiary wypadku. Ratownicy z jednostki Water & Mountain Rescue Unit rozpoczęły prace nad zabezpieczeniem terenu, wstępnym przesłuchaniu James’a i Nicolas’a oraz przede wszystkim uratowaniu Max’a.
Niestety w pewnym momencie otrzymaliśmy informacje, że młody Max nie przeżył i nie ma żadnych szans na przywrócenie jego funkcji życiowych.

Poniżej zamieszczam wywiad z jednym z ratowników biorących udział w akcji.

R – Redaktor  |  RW – Ratownik WMRU

R – Uszanowanie, Senior Pressman Ketion z Redakcji Prasowej Project News.
RW – Dzień dobry, w czym mogę pomóc?

R – Mógłbym zadać panu kilka pytań odnośnie do całego incydentu?
RW – Proszę pytać.

R – Dobrze, a więc zacznijmy od tego, ile zajęło wam dotarcie to poszkodowanego?
RW – Niestety dojazd trwał dość długo, ponieważ mieliśmy tylko przybliżoną lokalizację, a nie dokładną i musieliśmy rozpocząć działania poszukiwawcze.

R – Rozumiem. Co było z poszkodowanym, gdy dotarliście na miejsce?
RW – Cały czas widzieliśmy, jak jeden z kolegów reanimował poszkodowanego, ale niestety robił to niepoprawnie. Dobrze, że próbował, niż miałby nic nie zrobić. Przejęliśmy poszkodowanego i przystąpiliśmy do podłączenia defibrylatora. Mimo wykonania wielu cyklów Resuscytacji Krążeniowo – Oddechowej oraz strzałów z defibrylatora, nie przyniosło to żadnych skutków i po dość krótkim czasie poszkodowany odszedł z tego świata.
Nawet gdybyśmy uratowali chłopca, to był w stanie krytycznym i na pewno wylądowałby na wózku inwalidzkim, ponieważ po wykonanym badaniu urazowym zauważyliśmy złamany kręgosłup, jak i miednice, lecz to nie wszystko. Poszkodowany miał również złamane dwie nogi oraz liczne rany.

R – Ouu. Nie brzmi to dobrze… A powiedz, jak znieśli to jego koledzy?
RW – Nie najlepiej, jeden z nich nam nawet stracił przytomność, lecz nie było to nic poważnego.

R – Całe szczęście. No dobrze, to wszystko ode mnie. Dziękuję, za wytłumaczenie wszystkiego.
RW – Nie ma sprawy. Ja również dziękuję!

Po wszystkim, koledzy zmarłego zostali odwiezieni do domu, a ich rodzicie, zostali o wszystkim poinformowani.
Po około 3 dniach od nieszczęśliwej akcji został zorganizowany pogrzeb, a na następny dzień chłopcy byli wezwani na komisariat w celu przesłuchania ich.

Tego typu wydarzenie jest przestrogą dla wszystkich. Pamiętajcie o doinformowaniu się przed każdym, większym planem oraz zapewnieniu sobie najpotrzebniejszych rzeczy. Ważną kwestią jest również szczerość – poinformujcie najbliższych, przykładowo rodziców o takich rzeczach, żeby mogli wam pomóc w razie niebezpieczeństwa.

Autor: Senior Pressman @Ketion
Grafiki: Senior Graphic Designer @Aiishan
Korekta: Empl.Manager  @xHamster